De stad die je tot in je botten doordringt en je nooit meer loslaat

22 jul
9 minuten om te lezen

Er heerst een soort rust in een grote stad – een stad die druk, chaotisch en luidruchtig is, maar waar het alleen wandelen toch een eigen soort stilte met zich meebracht. Bangkok verwelkomde me zacht, zelfs terwijl alles om me heen snel bewoog.

Ik dacht dat het overweldigend zou aanvoelen, aangezien het een van de grootste steden ter wereld is. Maar na een paar dagen begreep ik waarom mensen het de Stad der Engelen noemden. De stad heeft een engelachtige manier om iedereen op een andere manier tegemoet te treden. Of je nu een backpacker bent op zoek naar goedkope avonturen, een feestganger die door neonverlichte nachten danst, een fijnproever op jacht naar schatten langs de straat, een geschiedenisliefhebber, een straatfotograaf of iemand op zoek naar cultuur: Bangkok omarmt je op zijn eigen, bijzondere manier.

Eerste indrukken (en waarom ze altijd verkeerd zijn)

Mijn eerste avond gaf me niet bepaald een goede indruk van de stad (maar ja, wanneer is dat ooit wel zo?). Na bijna twee vreselijke, slopende vliegdagen was ik chagrijnig, nog steeds een beetje misselijk van de vlucht en gewoon moe. Toen ik de deur van de taxi opende, klaar om te douchen en te gaan slapen, was de geur van wiet niet bepaald uitnodigend. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er geen moeite mee als mensen wiet roken, als dat hun ding is, maar het is niet het mijne. En de geur hing overal, zo zo intens. Blijkbaar is wiet hier legaal en zitten de shops op elke hoek. Maar na een goede douche en wat afkoelen was de geur de volgende ochtend verdwenen en voelde de straat ineens gezellig.

Ik verbleef aan Khao San Road, wat betekende dat ik de wilde kant van dichtbij zag, zowel van buiten als van binnen. Het was luid, neon, chaotisch, en vol backpackers die hun beste chaotische leven leefden. Muziek knalde, bars stroomden over, straatverkopers verkochten alles, van gefrituurde insecten tot… nou ja, alles.

’s Ochtends was Khao San Road een totaal andere straat dan om drie uur ’s nachts. Gezellig, Gemoedelijk, stil. En vooral zo schilderachtig dat ik momenten doorbracht in restaurants langs de straat, gewoon kijkend. Na drie uur ’s middags veranderde de straat weer in waanzin: de wiet, de muziek, de chaos. De nachten waren niet echt mijn vibe, maar het was leuk om erdoorheen te wandelen.

Ik was in Bangkok tijdens het regenseizoen, wat dramatisch klinkt, maar ik had nauwelijks regen. In plaats daarvan bracht het koelere dagen, zachtere lucht en minder drukte. Het maakte de stad beter ademend, vooral op plekken zoals Chinatown en Chatuchak, waar de hitte je kan opslokken. Eerlijk gezegd zou ik het aanraden. Het regenseizoen was geen waarschuwing; het was een geschenk.

Waar de stad haar ziel liet zien

De stad trok me mee op het moment dat ik de tempels binnenstapte. Eerst was ik er niet zo wild van. Ik dacht dat het gewoon een snelle manier was om toeristen geld af te troggelen, weer zo’n plek die in leven werd gehouden om te profiteren van bezoekers. Ik heb nooit echt de aantrekkingskracht gezien van kastelen of historische sites die tot toeristische attracties zijn omgevormd; ik vond ze altijd plekken waar de ziel verdwenen was, en alleen holle muren overbleven om door toeristen gevuld te worden. Maar goed, als ik in Bangkok was, zou ik natuurlijk ook een van die mensen zijn. Je kunt het niet gewoon overslaan.

Bangkok heeft honderden tempels, maar een paar must‑sees zijn het Grand Palace en Wat Pho. Daar begon ik. Die plekken zijn niet zomaar tempels, ze zijn meer als tuinen die zich uitstrekken met heilige ruimtes, elke hoek met zijn eigen sfeer van respect, liefde en waardering voor natuur en menselijkheid.

Ik ging zitten voor de Boeddha’s en keek gewoon. Ik was niet de enige, maar meestal ben ik niet iemand die iets doet omdat anderen het doen. Ik zat en staarde, en besefte hoe ongelooflijk gelukkig ik was om zoveel schoonheid voor mijn ogen te zien. Hoe bijzonder het was om daar te zijn, op mijn leeftijd, bezig een leven vol herinneringen op te bouwen die niet veel mensen zouden krijgen.

Ik weet niet hoe lang ik bleef zitten, misschien een minuut, misschien vijf, misschien tien. Ik keek nooit op de klok. Maar je had de tempels en de Boeddha’s pas echt gezien als je ze een tijdje in je had opgenomen, zittend in kleermakerszit, op dezelfde plek waar anderen voor jou hadden gezeten. Ik zag de mensen die bleven, die baden, die bogen, en de mensen die keken, een foto maakten en weer vertrokken. Het grappige was dat juist degenen die snel weggingen nog steeds ongeduldig keken, geïrriteerd door anderen die door dezelfde deuren probeerden te gaan, vertrekkend zonder het gevoel waar ze eigenlijk voor betaalden.

Ik realiseerde me dat reizen niet gaat om lijstjes afwerken, maar om een plek de kans te geven jou te raken. Soms zijn het niet de foto’s die blijven hangen, maar de stille minuten waarin je blijft zitten

En ja, buiten was het extreem heet, en binnen stonden een paar kleine ventilatoren, dus het was daar iets koeler. Misschien was dat deels de reden dat ik ging zitten, maar zeker niet de hele reden.

Wat me inspireerde was hoe diep deze tempels verbonden waren met het leven van de mensen hier. Waar normale toeristische sites holle, levenloze muren hadden, liep je hier tussen monniken en spirituele mensen. Tussen de tempels door hoorde je monniken zingen, vredig en inspirerend. Dus ging ik verder, de rest van de dag van tempel naar tempel, moe, draaiend op koffie en goed eten. Ik zag zoveel mogelijk tempels: Wat Arun en nog veel meer.

De volgende dag, toen ik meedeed aan een boottocht die door de lokale bevolking werd georganiseerd, vertelde de gids ons dat het niet alleen de Stad der Engelen was, maar ook wel het Land van de Vrijheid werd genoemd. Want in Bangkok maakte het niemand uit tot welk ras je behoorde, hoe lang je er al woonde, of je nu een toerist was of niet. En dat was duidelijk merkbaar. Natuurlijk, figuurlijk gesproken duwden mensen je wel eens een tuktuk of een restaurant in, maar respect was het eerste wat me opviel zodra ik een andere vreemdeling ontmoette. In de manier waarop ze spraken, in de manier waarop ze je te hulp schoten zodra ze zagen dat je in de problemen zat (ook al was het maar om een iets te zware rugzak op te tillen). Zelfs als je probeerde een betere prijs te onderhandelen. Ik merkte het ook op wanneer de lokale bevolking met elkaar praatte; ik kende de taal niet, maar je kon het aan al het andere zien: vriendelijkheid. En dat droeg de stad, zelfs voor toeristen. Het maakte toeristen ook vriendelijker, tegenover de lokale bevolking en tegenover elkaar.

Een stad die je het best vanaf het water kunt bekijken

De Chao Phraya-rivier vormt de ruggengraat van Bangkok. Stap op een lokale veerboot en je ziet de stad vanuit een heel ander perspectief: tempels die vanaf de oevers oprijzen, houten paalwoningen en wolkenkrabbers die in het water weerspiegelen.

Dus de volgende ochtend stond ik vroeg op om mee te gaan op een ‘verborgen Bangkok-tour’, waarbij we door de kleine riviertjes richting het Artist House en de Grote Boeddha dreven.

De grachten waren rustig, met zachte golfjes, wasgoed dat aan houten balkons hing, de lokale ‘krokodillen’ die door het water gleden, en een paar inwoners die al hun veranda’s aan het vegen waren. Het voelde alsof we achter het gordijn van de stad glipten, naar de rustige achterkant waar het echte leven zich afspeelde. Onze groep was klein, slechts een handvol mensen, waardoor alles veel persoonlijker aanvoelde. Geen haast, geen ‘volg de vlag’. Alleen de gids die je wees op details die je in je eentje nooit zou opmerken: de manier waarop de huizen lichtjes naar het water toe leunden, de kleine heiligdommen die in hoekjes verscholen lagen.

Glijden over de grachten voelde alsof je de zachtere hartslag van de stad ontdekte. Zelfs op de drukste plekken zijn er hoekjes waar het leven fluistert in plaats van schreeuwt, en dat gefluister blijft je vaak langer bij dan het geluid.

We stopten bij het Artist House, een schilderachtig houten dorpje aan het water. Het voelde alsof we in iemands herinnering stapten: oud hout, kleurrijke maskers, piepkleine cafés met bij elkaar geraapte stoelen en kunstenaars die rustig in de schaduw aan het werk waren. Op de steiger sliep een hond, die zich helemaal niets van ons aantrok. Ik slenterde langzaam rond en liet de plek op me binnenkomen.

Toen we bij de Grote Boeddha aankwamen, remde de boot bijna tot stilstand. Als je aan de verkeerde kant zat, draaiden ze de boot voorzichtig om, zodat je de Boeddha recht in de ogen kon kijken. Het was zo’n klein gebaar, maar het zei alles over de rondvaart: iedereen verdiende zijn moment.

Twee uur was genoeg tijd om Bangkok te zien, en tegelijkertijd helemaal niet genoeg. De grachten maakten me gulzig; ik wilde elk verborgen hoekje zien.

’s Middags bezocht ik het Jewelry Trade Center om voor mijn stage wat meer te leren over de juwelenwereld. Het was het tegenovergestelde van de grachten: felle lichten, glanzende toonbanken, mensen die doelgericht heen en weer liepen. Ik vond het geweldig om het contrast te zien: de rustige spiritualiteit van de ochtend, en vervolgens de schitterende precisie van edelstenen in de middag. Daardoor voelde de stad gelaagd aan, alsof elk uur bij een andere versie van Bangkok hoorde.

Chinatown

De prachtige overdondering

Chinatown overweldigde me als een vloedgolf, en daar wil ik eerlijk over zijn. Ik kwam aan op het drukste moment van de dag, toen de straten al overspoeld werden door mensen, scooters, sissende wokken en neonreclames die tot leven flikkerden. Het was niet de rustige chaos van de tempels of de zachte stilte van de grachten. Het was luidruchtig, heet, druk, en in combinatie met mijn jetlag werd het me even iets te veel.

Maar zelfs in die overweldiging was er schoonheid. Lantaarns hingen boven mijn hoofd als zwevende zonnen. Verkopers riepen prijzen uit met een ritme dat bijna muzikaal aanvoelde. De geur van noedels, geroosterde eend, wierook en fruit vermengde zich tot één gigantische wolk van ‘dit is Bangkok’. Ik wurmde me door de menigte en liet me meevoeren door de stroom in plaats van ertegenin te vechten. Chinatown was geen plek om rustig rond te slenteren, het is een plek waaraan je je overgeeft.

IIk ben niet lang gebleven, maar ik was blij dat ik erheen was gegaan. Het liet me een andere kant van de stad zien: de kant die zich nergens voor verontschuldigde, die voor niemand een stapje terug deed. En hoewel het niet mijn favoriete moment was, was het wel echt. En ik denk dat elke stad minstens één moment nodig hebt dat je uitdaagt.

Ik nam een tuk-tuk terug. Tuk-tuks waren een avontuur op zich. Ze waren snel, luidruchtig, een beetje angstaanjagend en absoluut iconisch. Elke rit voelde als een mini-achtbaan, slingerend door het verkeer, zich tussen auto’s door wurmend.

Maar er was ook iets magisch aan. De wind in mijn gezicht was een zegen, de stadslichten die voorbijgleden, het gevoel deel uit te maken van de stad in plaats van er alleen maar naar te kijken. Tuk-tuks waren chaotisch, maar ze waren ook vrolijk. En ze waren een van de dingen die ik me het beste zal herinneren.

Een universum vol kraampjes

De volgende dag stond ik vroeg op om naar de grootste markt ter wereld te gaan: de Chatuchak-markt. Eindeloze rijen kraampjes, stoffen, specerijen, kleding, planten en dingen waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Je zou er een heel leven kunnen doorbrengen en nog steeds niet alles hebben gezien.

Chatuchak voelde alsof ik een universum binnenstapte dat volledig uit kraampjes bestond. Normaal gesproken heb ik een redelijk goed richtingsgevoel, maar hier was ik zo verdwaald als maar kon, geen enkele kaart kon me helpen. Op kaarten en online werd de Chatuchak-markt beschreven als een markt die bestond uit ‘rijen’ kraampjes, wat in het echt absoluut niet klopte. Links, rechts, dwars door en in alle andere richtingen: het voelde alsof ik in Wonderland was beland. Geen enkele richting klopte nog. Ik vond de kleine kraampjes die verscholen lagen achter in steegjes geweldig; die voelden persoonlijk aan.

Ik dwaalde rond tot mijn voeten pijn deden, tot ik niet meer wist uit welke richting ik was gekomen, en de markt me helemaal opslokte. Elke hoek voelde als een nieuwe wereld.

Het was overweldigend, maar op een leuke manier, het soort chaos dat je het gevoel gaf dat je leefde. Als Chinatown te veel voor me was, dan was Chatuchak precies de juiste soort ‘te veel’.

En alsof ik nog niet genoeg had gelopen, bracht ik de middag door in de MBK Mall en Siam. Het voelde alsof ik een futuristische versie van de stad binnenstapte. Airconditioning, roltrappen, neonlichten, bubbletea-winkeltjes, tieners in perfecte outfits en verdieping na verdieping vol met alles wat je je maar kunt voorstellen.

Het was een fijne onderbreking van de hitte en de drukte, een plek waar je kon ronddwalen zonder te zweten, zonder je te haasten en zonder scooters te ontwijken. Ik heb niet veel gekocht, maar ik vond het heerlijk om naar de mensen te kijken. De jeugdcultuur van Bangkok was stijlvol, expressief en vol energie. Het bracht een glimlach op mijn gezicht om te zien hoe anders de stad aanvoelde, afhankelijk van waar ik stond.

Eten, een heel hoofdstuk op zich

Het eten in Bangkok verdiende een eigen liefdesbrief. Het was niet alleen lekker, het was perfectie, het gaf een gevoel van comfort. Het was het soort eten waarbij je je ogen moest sluiten omdat je hersenen tijd nodig hebben om te verwerken hoe lekker het is.

Ik at kokosnoten die verser smaakten dan alles wat ik ooit eerder had geproefd, en mango sticky rice die smaakte naar zonneschijn. Ik proefde curry’s die me van binnenuit verwarmden, dronk koffie en matcha die smaakten als de nectar van de goden, vers fruit dat zoeter was dan suiker, en noedels die zo lekker waren dat ik de chef-kok wel wilde omhelzen.

Bangkok heeft me zo goed gevoed alsof het ervoor wilde zorgen dat ik het nooit zou vergeten. En eerlijk gezegd, dat zal ik ook niet doen.

De stad die blijft

Bangkok was niet één stad, maar vele, gelaagd in neonlicht en wierook, riviergolven en tempelgezangen. Het was een plek die me voedde, op de proef stelde en verwelkomde, een stad die me evenzeer overweldigde als comfort gaf. Ik vertrok met herinneringen die in mij zijn verweven als draden die ik voor altijd met me mee zal dragen.